τοπίο

Επιτέλους βλέπεις στεριά. Το πέρασμα σε ένα κόσμο μαγευτικό. Τι να φωτογραφίσεις; Αφού η μνήμη είναι πιο έντονη. Η πλωτή πόλη σου αποκαλύπτεται, όσο το πλοίο γλιστρά και πλησιάζει. Τι βαθύ πράσινο! Τι λεπτομέρεια!
Τι περίεργη πόλη η Βενετία! Ακόμα δεν έχεις ακούσει ένα buongiorno (…) Αποσκευές, φοιτητές και το vaporetto.
Κατευθυνόμαστε προς η Fusina. Τι είναι αυτή η Fusina; Τοπία περίεργα πρωτόγνωρα σε περιβάλλουν. Δρόμοι υγροί. Στενά δρομάκια, τα βλέπεις, είναι ρευστά. Και ξάφνου μια πόλη διαφορετική. Παντού τσιμέντο και καπνός. Ένα περίεργα μεγάλο τόξο σου κλέβει τη ματιά. Η βιομηχανική περιοχή μάλλον. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη. Η μάλλον η ίδια η πόλη χωρισμένη με σαφή όρια.
Η Fusina. Έχουμε το κλειδί στα χέρια. Ένα δάσος. Στην πραγματικότητα δε νοιάζεσαι για τις συνθήκες διαμονής. Σου αρκεί αυτό. Το δάσος, το περιβάλλον. Συνδυασμοί ανεπανάληπτοι. (…) όλοι τρέχουν προς τις τουαλέτες. Πόσες να είναι; Εσύ δε νοιάζεσαι. Κοιτάς τον ήλιο. Μυρίζεις το μουσκεμένο χώμα. Ακούγονται διάφορα. «Α μάλιστα! Και ουρολοίμωξη. Ουφ, δεν αντέχω, θέλω να φύγω». Θες να φύγεις; Όχι, θες να ζήσεις. Ετοιμάζεσαι γρήγορα. Δεν ακολουθείς το πέτρινο δρομάκι. Πατάς το χώμα. Ζεις καλύτερα το χώρο έτσι. Εξακολουθείς να μην έχεις ακούσει μια λέξη ιταλική.
Το vaporetto κατευθύνεται προς το Zatterre. Κατεβαίνουμε. Κάποιος σου δίνει το χέρι για βοήθεια. «Grazie. Prego signorina.» Τίποτα σπουδαίο σκέφτεσαι. Ψάχνουμε την αρχιτεκτονική σχολή. Οι ματιές μας θέλουν να ξεγυμνώσουν τους τοίχους να βλέπουμε καλύτερα. Έρημοι σχεδόν δρόμοι. Ακούς μερικές συζητήσεις. Ναι είσαι στην Ιταλία. Καθώς προχωράμε μια στάση για φωτογραφία. Μα πόσο μοιάζουν! Ρούχα απλωμένα στο ίδιο σύστημα που έχουν στα καντούνια. Μια εικόνα από το νησί καταγωγής σου. Μια εικόνα από Κέρκυρα. Παρόμοια χρώματα. Στα αριστερά διαβάζεις, Istituto Universitario di Architetura di Venezia. Φοιτητές, καθηγητές, διαφημιστικά φυλλάδια, εφημερίδες. Μαζεύεις όσα περισσότερα μπορείς. (…)
Τριγυρνάμε στα δρομάκια ψάχνοντας μια γέφυρα. Τριγυρνάμε στα καντούνια. Διαρκής αναζήτηση. Στάση σε ένα βιβλιοπωλείο. Ακούς ελληνικά. Μα είναι παράλογο. Νιώθεις την Ελλάδα τόσο κοντά. Μια απροσδιόριστη παράσταση εικόνων όμως ξεπροβάλλει και σου κόβει την ανάσα. Στέκεις αμίλητη. Τι να πεις; Που είσαι; Έχεις ξεχάσει τι ήθελες να πεις και το βλέμμα σου παγωμένο, κρυσταλλωμένο στο επιβλητικό θέαμα. La piazza di San Marco. Che bella che é! ψιθυρίζεις μετά από 3 λεπτά σιωπής. Κατευθύνεσαι προς το κέντρο και θες να καθίσεις κάτω να το βλέπεις όλα από ακόμα πιο χαμηλά. 360 μοίρες, 360 μέρες για να πεις ότι παρατήρησες και γνώρισες ικανοποιητικά αυτό το χώρο. Βγαλμένο από μια άλλη εποχή. (…)